از مه عشق و الفت یار

از سبزه و سماق تا من عیار

از صولت عشق و حرمت یار

تا سیر و سمنو در سفره دیندار

رسم است که دست بوس نوروز شویم

حرمت یار شکسته و  هم ره دوست شویم

عیدی از حافظ و سعدی گیریم

پند از مولوی و نظامی گیریم

مجنون به پا خیز که دیر شده

یار در حجله عشق, زمین گیر شده

ما سرخیز  به  آینده رویم

سالها میگذرد تا به رب, پی ببریم

نوروز بیامد و بدنبال صبح دگرم

غافل ز امروز و به فردا نگرم